Саша Аўдзевіч. Скрын відэа

Як пазнаёміліся

Саша распавядае, што для праекта «Інклюзіўны барыста» яму патрэбны быў дызайнер, каб стварыць вялікі банер. Гэтым дызайнерам стала Таццяна.

«Я патэлефанаваў Тані, і нешта мы так разгаварыліся. Выявілася, што яна з Віцебска, працуе ў Мінску. Яна дапамагла гэты банер зрабіць, я яе нават не бачыў яшчэ тады».

А пасля неяк Саша прыехаў у галерэю «Ў» на вечарыну і там упершыню ўбачыў Таццяну. Потым яны пайшлі «караоке паспявалі, патусілі». І так пасябравалі.

Калі Таццяна прыязджала ў Мінск, яна спынялася ў сяброўкі. І аднойчы Саша прапанаваў спыніцца ў яго.

«Ну і тады я паклаў руку ёй на калена, і яна не адштурхнула. Вось пасля гэтага мы як сышліся, так і не расставаліся».

Няўтульныя Канары

Падчас нядаўняга падарожжа Саша з Таццянай завязлі на канарскім Тэнерыфе. Спачатку жылі ў гатэлі, але потым грошы скончыліся, і прыйшлося перасяліцца ў палатку. У Беларусь яны вярнуцца не маглі. «Я ўжо падарыў кафэ сваё, я ўжо паслаў усіх, каго хацеў паслаць, мне было не прыкольна прыехаць нейкай сакральнай ахвярай», — кажа Аўдзевіч.

Саша з захапленнем распавядае, як мужна трымалася яго дзяўчына.

«Уяві сітуацыю, вы жывяце каля гары, пячоры там нейкія, усюды пясок, маленькія хмызнякі. Стаіць ваша звычайная палатка. Дзьме проста пясчаны вецер, усё адпаведна ў пыле. Ты маладая дзяўчына, ты жывеш з вазочнікам, якому трэба пайсці зрабіць якую-небудзь катэтарызацыю ці схадзіць у туалет. Вы купілі нейкі біятуалет, які трэба выносіць. Ты прачынаешся і адразу трэба ўсё чысціць, таму што ўсё ў гэтым пыле.

Спіце вы на матрацы, які знайшлі на сметніцы. І на нейкай прасціне, якую знаёмыя прынеслі.

І гэта не адзін дзень, не два, гэта месяцы».

Саша кажа, што Таццяна — чалавек з вышэйшай адукацыяй, педагог, яна працавала ў Полацкім універсітэце, выкладала архітэктуру, яна магла жыць «нармальна».

«А ў мяне яшчэ свае нейкія перажыванні — атрымаецца ў нас, не атрымаецца, арэлі свае, праблемы, куды вяртацца, віза скончылася. Было цяжка. Я разумеў, як наогул павінна жыць дзяўчына, я сябе вінаваціў, што мы туды прыехалі», — распавядае Саша.

Але першапачаткова ўсё гучала цудоўна — «вой, мы паедзем на востраў, там цёпла, зімой у акіяне будзем плаваць».

Але потым ужо было не прыкольна. «Таму Таццяне Уладзіміраўне вялікі дзякуй за тое, што яна вытрымала», — кажа Саша, які часам называе Таццяну Уладзіміраўнай, бо так «утульна і прыемна», «быццам ужо сто гадоў разам пражылі».

Але пры тым ім не было сумна, яны хадзілі па барах, на тусоўкі. Пераапраналіся ў палатцы і тусілі з моладдзю з розных краін.

«Уяві, у якім-небудзь ірландскім пабе тусуюцца мажоры з Англіі, з Фінляндыі, немцы — рэальна проста бамонд. І мы пасля гэтага, ну ўсё, мы дадому цяпер. «А куды? Давайце мы вас падвязём». Нас падвозяць да палаткі ці не на ролс-ройсе. «А дзе ваш гатэль?» Мы кажам — вось тут. Гэтыя чувакі назаўтра прыйдуць, прынясуць піва. Мы маглі там нармальна для «Нэтфлікс» здымаць».

Прапанова

Саша зрабіў Таццяне прапанову ў Парыжы. Перад гэтым ён сур'ёзна хварэў, ляжаў у бальніцы. «Я падумаў, можа, я далей не выжыву», — распавядае ён.

Парыж цалкам падыходзіў для такой падзеі, як прапанова рукі і сэрца. «Падумаў, тут месца такое — запомніцца», — жартуе Саша.

У Парыжы набыў нявесце пярсцёнак, але памыліўся з памерам. Купіў завялікі, бо арыентаваўся на свой мезенец.

«А як даведацца памер? Ноччу нітачкай памераць незаўважна? Як гэта зрабіць, каб не даведалася яна? Я не разумею, як хлопцы спраўляюцца, адгадваючы памер», — абураецца ён.

Цяпер пара спынілася ў Варшаве. Саша хоча адкрыць вялікую кавярню, дзе будуць працаваць людзі з інваліднасцю, і развіваць бізнэс.

Глядзіце гутарку цалкам:

label.reaction.like
36
label.reaction.facepalm
2
label.reaction.smile
2
label.reaction.omg
0
label.reaction.sad
2
label.reaction.anger
4

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

0
даведка / Адказаць
12.11.2022
Лиде сейчас больше всего не хватает нового мэра с дипломированным преподавателем архитектуры и дизайна.
0
Malah / Адказаць
12.11.2022
даведка, haha, nep'emenno guskovorjaschego
0
даведка / Адказаць
12.11.2022
Кравцов, экс-гродненский губернатор, прожив тут десятки лет, даже по бумажке не научился читать мову.
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру