Пасьля эпідэміі шалёнства, якое пераўтварае людзей у зомбі, Брытанія спустошаная. Праз 28 тыдняў інфікаваныя загінулі ад голаду – і на выспу высаджваюцца войскі НАТА. Іхняя мэта – спрыяць зваротнай калянізацыі востраву.
Рэпатрыянты вяртаюцца ў Лёндан. Сярод прыбылых – дзеці галоўнага героя (Робэрт Карлайл), які выратаваўся, кінуўшы жонку крыважэрным шалёнцам. Эпідэмія спынілася, але вірус ня зьнішчаны. Ён вернецца ў сьвет празь зьнявечаную сям’ю…
Працяг катастрафічнага зомбі-фільму Дэні Бойла “28 дзён пасьля” атрымаўся ня горшым за арыгінал. Рэжысэр Хуан Карлас Фрэснадыльё, які засьвяціўся з малавядомым, але стыльным трымценьнікам “Інтакта”, павялічыў маштаб катастрофы й узмацніў дынаміку.
Пусты Лёндан, які палохаў гледачоў у “28 днях” цяпер труціцца газамі, бамбуецца авіяцыяй і расстрэльваецца снайпэрамі. Сцэна, калі ваенныя зьнішчаюць мірных каляністаў – усіх запар і здаровых, і хворых – стаецца мэтафарай тэрарыстычнага веку, залімітным кашмарам вайны, якая палыхае ў Іраку і якая прыйшла на заходнюю тэрыторыю.
Псэўдадакумэнтальныя кадры, дрыготкая камэра, цёмнае мэтро з загіблымі, асьветленае снайпэрскай вінтоўкай; хрыпы й крык, фантанчыкі крыві ад разрыўных куляў…. І хто цяпер страшнейшы, жывыя ці мёртвыя? Масавыя сцэны – ударныя атракцыёны Фрэснадыльё: паніка ў сутарэньнях, геліктэр, які вінтамі расьсякае зграю зомбі, масавыя ўцёкі. Жывыя ўцякаюць ад жывых – бо дадзены загад на зьнішчэньне; жывых перасьледуюць разьятраныя трупы.
Але масавая катастрофа пачынаецца зь сям’і, са здрады й боязі. Робэрт Карлайл не саступае герою “28 дзён” – Кіліяну Мэрфі – і прыўносіць досьвед уласных роляў. Ягоны пэрсанаж – гэта й людажэр (“Галодны”), і Гітлер (“Гітлер: Паўстаньне зла”) – і пралетар, які шукае ганебную працу (“Поўнае агаленьне”).
Невыносна страшны фільм для ўдумлівага прагляду.





