***
    Яблыкі! Божа мой, колькі! Затоплена месца
    Па косткі, па колы, затоплена нават вакно.
    Тут яблыні вечныя, яблыкі — сонца і месяц.
    І тут у калюжах стаіць не вада, а віно.
    Хоць стань на калені ды пі… Мы былі тут калісьці.
    Ну вось жа і плямы на вопратцы не ад вады.
    Тут зноў прарастаюцца дрэвы — у сходы і выйсьці,
    Тут з дахаў ссыпаюцца сьпелыя сокам плады.
    Спачатку быў сад. А будынкі зьявіліся потым.
    З‑за іх пазіраюць, сьмяюцца нам дамавікі.
    І яблыкі‑кулі заселі па рэдзенькім плоце,
    А сьвет, як адвечна, чакае жывое рукі.
    А яблыкі… Зьмей нам збрахаў, ён ня быў тут, у садзе.
    Там дзесьці, пад лісьцем яго засталася нара…
    Як мы ж уцякалі тады па таемнай парадзе!
    А толькі дагэтуль ня ведаем зла і дабра.
    Ты помніш, чаго не шукаюць, таго не бароняць.
    Бо людзі мяркуюць, што ўсё ўжо адкрылі да іх.
    Дык колькі ж нам дрэў абысьці, каб знайсьці забарону?
    І колькі нам стужак наплесьці, пазначыць усіх?
    Пераклаў з украінскай А. Бацюкоў.
Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру