Сёньня на сайце адной расейскай турыстычнай фірмы прачытаў парады кліентам. "Пры перасячэньні мяжы надзвычай не рэкамэндуецца: недарэчна жартаваць, нецэнзурна лаяцца, паводзіць сябе няветліва ў дачыненьні да супрацоўнікаў мытні, "пампаваць правы".

Увогуле — у чужой краіне лёгка сесьці ў калюжыну, думаючы, што навокал ніхто не разумее тваёй роднае мовы.

Ёсьць, праўда, публіка, якая, пераехаўшы мяжу, зусім не саромеецца.

Стаіш, напрыклад, дзе-небудзь на Гран пляс у Брусэлі — і раптам побач чуецца (даю, натуральна, прыхарошаны варыянт):

— Прыгожа, б-блін!

— Не кажы. Проста а-слу-пя-нець!

Гэта расейскія турысты любуюцца эфэктна ілюмінаванай стромкай ратушай.

У Парыжы, Каіры, Нью-Ёрку — дзе толькі не даводзілася чуць ляпідарны набор табуяваных рэплік на "великом и могучем"!

Самае цікавае, што і Эйфэлеву вежу, і хмарачосы Мангэтэна, і калёсаў Мэмнона ля Люксору (на здымку) гэтая катэгорыя вандроўнікаў характарызуе ідэнтычнай лексікай (гл. вышэй).

Што зробіш — сапраўды ж усмактана з матчыным малаком.

Зрэшты, ня будзем вешаць усіх сабак на расейцаў. Самі добрыя.

Неяк групай вандравалі па Нямеччыне. Прыехалі ў першы на маршруце горад, прыпаркаваліся ў прызначаным месцы, выйшлі з аўтобуса папаліць.

Побач пускаюць дым дзьве прывабныя дзяўчыны.

Ну, хлопцы нашыя (у дарозе трохі разагрэліся тым, што з сабой было!) і давай вартасьці тых паненак уголас ацэньваць.

А яны дапалілі і падыходзяць:

— Прывітаньне! Мы — перакладчыцы вашай групы.

Жартаўнікі так і селі.

Потым давай выбачацца.

А немкі:

— Ды кіньце вы! Мы толькі што ў Маскве стажаваліся паўгоду. І не такое чулі.

А вось трохі зь іншай опэры.

Падчас перабудовы сабралі рэдактараў у Маскве на сэмінар.

Быў там і я — рэдактар моладзевага часопісу "Ветразь" ("Парус").

Самымі разьняволенымі выглядалі прыбалты. У іх там ужо вялі рэй народныя франты. БССР жа лічылася "Вандэяй перабудовы".

І вось на трыбуне нейкі замшэлы партыйны лектар даводзіць, што дэмакратыя ня ёсьць уседазволенасьцю і г.д.

Адзін летувіс нахіляе галаву да другога і гучным шэптам ацэньвае выступоўцу:

— Krokodilas!

Акурат у гэты момант лектар пераводзіў дыханьне, і рэпліку пачула ўся зала.

Грымнуў сьмех.

А зьбянтэжаны рэдактар зь Вільні ніяк ня мог уцяміць: адкуль усе так добра ведаюць летувіскую?

Фота з архіву аўтара.

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру