«My z Azarankaj razam pačynali ŭ tenis hulać. Jana pacanačkaj była i za Ciacierynym biehła: pakažycie, jak prezydent u tenis hulaje. Ja kazaŭ: „Siarhiej, bułački joj zaniasi, pakarmi“. I jon jaje ŭvieś čas padkormlivaŭ z našaha racyjonu, što my z saboj brali tudy viačerać. Ja jak ciapier pamiataju. Voś takaja maleńkaja była jašče. Nu, navučyłasia hulać?»

Zdavałasia b, nievialikaja replika Łukašenki padčas naviedvańnia Centru alimpijskaha rezervu pa tenisie, ale jaki bahaty materyjał dziela analizu asoby biełaruskaha kiraŭnika!

Tema «Ja i vialikija» zajmaje asablivaje miesca ŭ tvorčym darobku Alaksandra Ryhoraviča. Viadomy psychalahičny pryjom, kali dla dokazu ŭłasnaj značnaści chvalacca znajomstvami sa słavutymi.

Maŭlaŭ, ja i z Puškinym u siabrach. Całkam zrazumieła, kali Łukašenka vykarystoŭvaŭ takija pryjomy ŭ pieršyja hady prezydenctva.

Ale paśla 19 hadoŭ uładarstva jon staŭ usiaśvietna viadomym palitykam, veteranam palityčnaj sceny. Zdavałasia b, niama patreby vymiarać svaju značnaść viadomymi asobami, u dadzienym vypadku ŭ sfery sportu, bo jon i sam užo słavuty. Adnak, padajecca, heta robicca instynktyŭna, na ŭzroŭni padśviadomaści.

Heta śviedčyć pra najaŭnaść kompleksaŭ. To bok dasiul Łukašenka adčuvaje niaŭpeŭnienaść, niedaacenienaść. Status mižnarodnaha izhoja, jakomu zabaroniena jeździć pa Eŭropie, — psychalahična ciažkaja reč.

Tamu jon šukaje «padporak», dadatkovych dokazaŭ ułasnaj značnaści ŭ vyhladzie znajomstva sa słavutymi ludźmi, kštałtu Azaranki.

Jašče adno cikavaje nazirańnie. Zvyčajna siužet na temu «Ja i vialikija» ŭ interpretacyi Łukašenki raźvivajecca pa takoj schiemie. Spačatku jon vykarystoŭvaje viadomych ludziej jak padmurak dla demanstracyi ŭłasnaj značnaści, padvyšeńnia statusu.

A zatym kiraŭnik Biełarusi z ułaścivaj jamu «ścipłaściu» i niepasrednaściu jak by apuskaje ich, padminaje pad siabie, uzvyšajecca pa-nad imi.

Naprykład, u pieršyja časy prezydenctva Łukašenka z zachapleńniem apaviadaŭ pra svajo blizkaje znajomstva z apošnim kiraŭnikom SSSR Michaiłam Harbačovym. Vyhladała, što dyrektar saŭhasu byŭ amal što daradcam prezydenta:

«Ja i plenumy CK rychtavaŭ, niahledziačy na svaju maładość, mianie Harbačoŭ zaprašaŭ časta ŭ Maskvu... Ja vielmi časta prymaŭ udzieł u pasiadžeńniach ŭradu ŭ Savieckim Sajuzie» («Imia», 1995, 30 žniŭnia).

Prajšoŭ čas. I Łukašenka staŭ aceńvać Harbačova vielmi nehatyŭna. «Pry ŭładzie ŭ Savieckim Sajuzie stajaŭ razmaźnia». «Harbačoŭ... sopli žavaŭ». «Jon prosta zbajaŭsia i kinuŭ krainu».

Niešta padobnaje adbyłosia ź pieršym prezydentam RF Barysam Jelcynym. Łukašenka vychvalaŭsia blizkaściu da elity susiedniaj krainy, hanaryŭsia svajoj daśviedčanaściu i dačynnaściu da taho, što adbyvajecca ŭ Kramli.

«Ja ž vielmi blizki byŭ da atačeńnia Jelcyna i da jaho samoha. Tamu šmat viedaju», — adznačaŭ prezydent Biełarusi. A potym zajaŭlaje: «U atačeńni Jelcyna tak kazali: u Barysa Mikałajeviča niešta entuzijazmu niama, para zaprasić biełaruskaha prezydenta. Jon tady miesiacy try-čatyry jak na kryłach lotaje. Heta značyć, kazali, idzie narmalnaja padzaradka ad biełaruskaha prezydenta» («Sovieršienno siekrietno», 1997, № 9).

To bok pierad nami paŭstaje słaby Jelcyn i mocny Łukašenka.

U krasaviku 2009 hodu biełaruski lider naviedaŭ novaha kiraŭnika Ruskaj pravasłaŭnaj carkvy patryjarcha Kiryła. Viarnuŭšysia dadomu, prezydent nie chavaŭ svajho zachapleńnia asobaj i rozumam patryjarcha. A potym z usioj svajoj niepasrednaściu raspavioŭ, što paviedamiŭ Kiryłu pra pastanovy «Vialikaj dvaccatki» ŭ Londanie:

«Jon mnie prama pryznaŭsia, što ja vočy adkryŭ na mnohija rečy, tamu što jon adchileny byŭ ad hetych faktaŭ». Pavodle słoŭ Łukašenki, patryjarch paprasiŭ jaho zajaždžać «u luby pryjezd u Maskvu, nu choć na chvilinu, dadomu, u japarchiju, u patryjaršy dom hety... padkazać» (BT, 2009, 4 krasavika).

Vyhladaje, što patryjarch bieź infarmacyi i padkazak A. Łukašenki naŭrad ci zmoža kiravać Ruskaj pravasłaŭnaj carkvoj.

Toje ž samaje z Rymskim papam. Łukašenka byŭ vielmi ščaślivy, što naviedaŭ Vatykan, byŭ pryniaty pantyfikam. I jahony apovied pra toje, jak jon razam z synam Kolem sustrakaŭsia z papam Rymskim, vyhladaje kranalnym. Ale źviarnicie ŭvahu na finalny akord:

«Jon pryjšoŭ, papa jaho ŭbačyŭ i rastaŭ. Kolu pa hałoŭcy staŭ hładzić... Kola jamu birulku dziciačuju sa svaim malunkam padaryŭ. Papa hetuju birulku ŭziaŭ, niešta sprabavaŭ skazać. Kali ŭ čałavieka nie było dziaciej, vy ž razumiejecie...» (Izvestia.ru, 19.08.2009).

Z prezydentam ZŠA Barakam Abamam Łukašenka nie sustrakaŭsia. Ale paśla rezanansnaj pieramohi čarnaskuraha palityka na prezydenckich vybarach kiraŭniku Biełarusi zachaciełasia niejkim čynam dałučycca da papularnaha amerykanskaha lidera. I Łukašenka prydumaŭ:

«Jon (Abama. — Aŭt.) — stopracentny Łukašenka, kali ja pryjšoŭ da ŭłady paśla raspadu Savieckaha Sajuzu».

Heta značyć, amerykanski prezydent — usiaho tolki dobraja kopija lidera Biełarusi.

Padobnyja prykłady možna pryvodzić i dalej. Stvarajecca ŭražańnie, što hetaja niachitraja lahičnaja aperacyja ź pierakulvańniem statusu viadomych asobaŭ nie da kanca ŭśviadomlenaja samim Łukašenkam, a adbyvajecca padśviadoma, na ŭzroŭni intuicyi.

Toje ž samaje i ź Viktoryjaj Azarankaj. Z adnaho boku, Łukašenka prychinuŭsia da jaje słavy. A ź inšaha boku, nieviadoma, što było b, kali b prezydent nie karmiŭ jaje bułačkami. I ŭvohule, u kaho jana vučyłasia? («Za Ciacierynym biehła: pakažycie, jak prezydent u tenis hulaje».) Voś ža, kali b nie Alaksandar Ryhoravič, to nie było b vialikaj tenisistki.

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?