Vonkava vulica Stalinskaja mała adroźnivajecca ad inšych

Vonkava vulica Stalinskaja mała adroźnivajecca ad inšych

Prapiska na Stalinskaj

Prapiska na Stalinskaj

Tamara Ivanaŭna pierajmienoŭvać vulicu nie choča.

Tamara Ivanaŭna pierajmienoŭvać vulicu nie choča.

«Boh ź im. Nu čym jon błahi čałaviek byŭ? Ničym! Stalin byŭ, usio było tannaje. A ciapier, jak staŭ hety…

Oj, dobra žyli my pry Stalinie. Chleb — 14 kapiejek była bułačka.

Pojdzieš, rubiel addasi, siem bułak chleba pryniasieš, usich nakormiš», — Tamara Ivanaŭna sustrakaje nas la bramy svajoj chaty i adrazu kidajecca va ŭspaminy.

Na vulicy Stalinskaj jana žyvie bolš za tryccać hadoŭ. Uvieś hety čas prapracavała dajarkaj na fiermie. Čamu jaje vulica nosić imia «baćki narodaŭ» i z čaho heta pačałosia, Tamara nie viedaje. Ale pierajmianoŭvać vulicu nie choča. Prynosić nam z domu kipu dakumientaŭ i chvalicca štampam ab prapiscy ŭ pašparcie, dzie kursivam pa-biełarusku akuratna napisana – vuł. Stalinskaja.

Pra niezvyčajnuju prapisku raskazvaje i miascovy starasta Michaił Malinoŭski.

Maŭlaŭ, va ŭsich ustanovach ździŭlajucca, kali bačać jaho pašpart: «Niaŭžo niedzie jašče jość takoje?». U sielsaviecie nam kažuć, što lepš za starastu pra vulicu«Stalinskuju» tut nichto nie raskaža. Ale i jon viedaje nie tak šmat. Havoryć, što «stalinski» taponim tut byŭ zaŭsiody.

«Pasiołak byŭ «Stalinski». Pamiž ludziej tak nazyvali. A potym pačali numieracyju damoŭ pravodzić. Nu i vulicy nazvali. Adnu «Centralnaja», druhuju, dzie viciebskija žyli, nazvali «Viciebskaja». A hetaja tak i zastałasia Stalinskaja».

Choć mahła i źmianić nazvu, hadoŭ dziesiać tamu ŭłady prapanavali sialanam nazvać jaje Sadovaj. Ale sustrelisia z supracivam. Ludzi pryvykli da staroj nazvy i mianiać ničoha nie zachacieli. Spadar Michaił kaža, što Stalin jamu nie śnicca, choć pa im asabliva i nie płakaŭ.

«Nie śniŭsia jon mnie, narmalna ja spaŭ. Ja sam z 1943 hoda, a jon u 1953-m pamior. Pry Stalinie ja niašmat pražyŭ. Pamiataju, jak ludzi pa im płakali. Nastaŭniki asabliva. I jaŭrei čamuści jaho mocna lubili. Adna tut jaŭrejka sutki ślazami zalivałasia pa Stalinie».

Pry hetym miascovy starasta viedaje pra represii.

«Ja sam nie adsiul, ź inšaj vioski. Ale i tut byli represavanyja, chto nie viarnuŭsia… Jak ža. Usiakaha było.

A što ja dumaju pra Stalina? Skažu vam, jak i ŭsie narmalnyja ludzi – adnaznačnaha adkazu niama. Što pra jaho možna dumać?… Svaju rolu jon adyhraŭ».

Starasta časam čytaje niezaležnuju presu, a na apošnich vybarach hałasavaŭ zusim nie za Łukašenku.

Michaił Malinoŭski havoryć, što staroje varušyć ciapier niama nijakaha sensu. Što było — toje było. Časy Stalina prajšli, a nazva vulicy ciapier moža chiba što paciešyć, i nie bolš.

My źjazdžajem nazad u Minsk, sfatahrafavaŭšysia na pamiać na takoj niezvyčajnaj navat dla sučasnaj Biełarusi vulicy — Stalinskaj. Nam uśled brešuć sabaki.

Клас
0
Панылы сорам
0
Ха-ха
0
Ого
0
Сумна
0
Абуральна
0

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?