Prankier Vovan222 apavioŭ Radyjo Svaboda, što havaryŭ z sapraŭdnym Alaksandram Łukašenkam. Pryblizna piać čałaviek spatrebiłasia, kab jon dazvaniŭsia da kiraŭnika dziaržavy, pradstaviŭšysia synam Viktara Janukoviča.

Vovan222 navat nie pakłapaciŭsia zajmieć sim-kartu «biez historyi» i kaža, što ni ŭ koha ź blizkaha asiarod́dzia prezydenta nia ŭźnikła da jaho dadatkovych pytańniaŭ.

Ale ŭ Internet trapiŭ nie jahony zapis. «Alaksandra Łukašenku prasłuchoŭvajuć SBU ci zachodnija specsłužby, — ličyć Vovan222.

— Vašamu prezydentu varta pakłapacicca pra svaju biaśpieku. Tyja, chto zapisvaŭ našuju razmovu, dumali, što telefanuje sapraŭdny Viktar Janukovič».

Vovan222: «Zapis, jaki ŭčora źjaviŭsia, nia moj, jak heta ni dziŭna. Jaho zrabiŭ niechta starońni.

Ja planavaŭ jašče raz pahavaryć z Łukašenkam, mahčyma, praz paru dzion. Zapis byŭ zrobleny ŭ subotu rankam. A ŭžo ŭ noč ź niadzieli na paniadziełak u fejsbuku ŭkrainskaha žurnalista Mustafy Najiema źjaviŭsia vielmi detalny dopis nakont hetaj razmovy. I vyhladała heta nibyta realnaja razmova, a žurnalist padaŭ heta jak infarmacyju z peŭnaj krynicy.

A nastupnaje ranicaj hety zapis źjaviŭsia ŭ adnym z ukrainskich ŚMI. I hety zapis pačynajecca z taho momantu, kali adjutant zvonić mnie. Heta samy cikavy momant. Atrymlivajecca, što niechta starońni zapisvaŭ.

U mianie adna versija, chto b heta moh być. Mahčyma, Alaksandra Ryhoraviča słuchali specsłužby: SBU ci zachodnija specsłužby. I źlili hetuju razmovu kijeŭskim uładam. A tyja ŭ svaju čarhu vyrašyli apublikavać praz Mustafu Najema. Tamu što heta dziŭnaja historyja. Siońnia ja vykłaŭ u «Ŭkantakcie» svoj zapis».

— My dumali, što słuchajuć vas, a akazvajecca, słuchajuć nia vas.

— Tak. Dumaju, što ludzi, jakija heta słuchali, nie zrazumieli, što zvaniŭ nia syn. Jany dumali, što heta zvaniŭ realny Viktar Janukovič. I tamu vyrašyli heta źlić praz žurnalista. Ja sam ździviŭsia, kali hety zapis źjaviŭsia ŭ Internecie.

— I što, voś tak luby «Vova» moža pazvanić prezydentu Łukašenku?

— Nie, kaniečnie, nie luby. Ja ŭžo «nabiŭ ruku» na takich zvankach.

Dziejny prezydent u mianie pakul pieršy. Ale da taho byli ministry i Rasiei, i Ŭkrainy i inšyja vysokapastaŭlenyja asoby.

Ja viedaju niekatoryja sakrety, jakija dazvalajuć nie zaŭždy, ale kali mahčymaść jość, dazvanicca na samy vierch.

— Vam niechta dapamahaje?

— Dobryja ludzi ŭ Administracyi Łukašenki? (Śmiajecca). Dy nie, što vy! Ja dumaju, što kali b ja takoje skazaŭ, to ich by adrazu zvolnili. Nie, nichto. Kaniečnie, mnie inšym razam dajuć telefony dobryja ludzi, žurnalisty ci prosta dapamahajuć. Ale ź blizkaha asiarodździa naŭrad ci niechta budzie ryzykavać svajoj karjeraj dziela takich rečaŭ.

— A Łukašenka sapraŭdny?

— Kaniečnie, samy-samy sapraŭdny. Ja tak zrazumieŭ, što jahonaja pres-słužba nie kamentuje hetuju historyju. Ale kali b byŭ nia jon, to jany b adrazu abvierhnuli lubyja insynuacyi. Heta samy razumny vychad — pramaŭčać.

— Jak adbyvałasia hetaja razmova?

— Vy ŭsio čuli, tam niama nijakich «zakadravych» historyj. Hety zapis vykładzieny całkam. Ja, byvaje, prybiraju techničnyja defekty. A tut była vykładziena versyja «prasłuški» — čysty zapis.

Dumaju, jon razumieŭ, što mianie mohuć słuchać, ci jaho mohuć słuchać. Tamu ŭ pryncypie jon ničoha surjoznaha nie skazaŭ. Prosta paćvierdziŭ, što hatovy dapamahčy, treba sustrakacca, a detali buduć pry sustrečy.

— A kali ŭ vas uźnikła dumka pazvanić mienavita Łukašenku?

— Niedzie miesiac tamu. Mnie było laniva hetym zajmacca, ale ja ŭsio ž znajšoŭ čas. Jakraz byŭ adpaviedny momant. Vybraŭ Viktara Janukoviča, bo samim Janukovičam ja nie mahu być — pa ŭzroście nie padychodžu. Nia dumaju, što jon kaliści razmaŭlaŭ z synam Janukoviča. Heta była samaja adpaviednaja kandydatura ŭ hetym sensie.

— Jakich nastupstvaŭ vy čakajecie ad hetaj razmovy?

— Ja spadziajusia, što Łukašenka zojmiecca tymi, chto jaho nasamreč prasłuchoŭvajeJa spadziajusia, što adzinaje nastupstva — Łukašenka zojmiecca tymi, chto jaho nasamreč prasłuchoŭvaje. Mnie heta samomu cikava. A tak — sumniavajusia, što buduć niejkija nastupstvy.

— Nie baiciésia pieraśledu?

— Nia dumaju, što hetaja historyja takaja surjoznaja, kab mieć nastupstvy.

— Heta ž udar pa imidžy prezydenta, pa systemie jahonaj achovy, biaśpieki…

— Nu čamu? Kali b jon maciaryŭsia, kryčaŭ, łajaŭsia ci dziaržaŭnyja sakrety vydavaŭ, to byŭ by ŭdar, a tak… Kaniečnie, pa achovie — tak, ale heta ŭžo asabistyja pytańni słužby biaśpieki. Pahladzim, što tam budzie. U pryncypie, heta niečakana. I ja sumniavajusia, što jany mierkavali, što takoje moža być.

— Praz kolki ludziej vy dajšli da prezydenta?

— Čałaviek piać. Było niekalki pieraklučeńniaŭ. Heta zaniało niekalki dzion.

— I ni na adnym etapie vas nie praviarali?

— Nie. Ja pakinuŭ svoj telefon, i ŭsio.

— U vas była čystaja sim-karta? Biez historyi?

— Historyja niejkaja była, ale ja nia dumaju, što heta važna. Navat kali b jana była na niekaha zarehistravanaja, to, dumaju, nichto b nie hladzieŭ na heta.

— Ź Biełarusi specsłužby da vas nie źviartałaisia?

— Nie, tolki presa.

— Voś u vas jość mahčymaść ad svajho imia da prezydenta źviarnucca.

— Ja b paraiŭ pakłapacicca pra svaju biaśpieku. Adna sprava — rozyhryš. I zusim inšaja — kali realna niechta prasłuchoŭvaje. Heta našmat strašniej. Mnie zdajecca, hetaje pytańnie treba vyrašać.

Vovan222 vykłaŭ u Internet svoj varyjant zapisu, daŭžejšy na try chviliny j našmat horšy pa jakaści za ŭžo apublikavany. Tam jon jašče razmaŭlaje ź niejkaj žančynaj AP

Клас
0
Панылы сорам
0
Ха-ха
0
Ого
0
Сумна
0
Абуральна
0

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?