Фота: фэйсбук Віктара Марціновіча

«Паскудства сітуацыі ў тым, што абсалютна няма дзе падглядзець, што будзе далей, — рэфлексуе Віктар Марціновіч. — Мінулае не падказнік, бо таго, што адбываецца зараз, яшчэ ніколі не было ў мінулым. А калі і было, дык усё зараз навыварат, і не азірайся па адказы, глядзі наперад, у туман.

Кожны зараз у стасунках са сваім лёсам, за кожным крокам і словам — асабістая інтуіцыя, пачуццё будучыні.

А вайна працягвае пэцкаць усё смерцю, і зараз расклад 2020-га выглядае простым і зразумелым — у параўнанні з тым, пасярод чаго мы апынуліся ў 2022.

Адно, што ведаю дакладна: бойкі сканчаюцца, калі нянавісці робіцца меней. Зараз жа любы мір будзе кароткім перадыхам між Першай і Другой Чачэнскай, і Украіна — толькі пачатак, не скончыцца ўсё Украінай, гэтыя цёркі — тэктанічныя.

Чытаю «Севастопальскія апавяданні» Талстога, у школе нам казалі, што кніга пра гераізм абаронцаў Крыма, я ж у тэксце бачу толькі роспач і тугу — як у той сцэне, дзе герой наведвае ампутацыйнае аддзяленне вайсковага шпіталя, ці ў той, дзе ён выходзіць на бастыён, і камандзір, каб пакрасавацца перад афіцэрам, загадвае страляць па ворагу з гарматаў, той адказвае, і ў выніку з рэдутаў валакуць параненых і забітых.

І было б дзіўна, каб у Талстога было не так: Талстой — буйны пісьменнік, а буйныя пісьменнікі, ад Быкава з Хэмінгуэем, да Рэмарка з Грасам, ніколі не дазваляюць сабе апынуцца на баку апявальнікаў смерці.

З другога боку — каму цікава, што ты думаеш зараз?

Каму патрэбны твой гуманізм ці твае перасцярогі?

Кожны зараз сам сабе піфія.

Нехта бяжыць у JYSK, нехта па цукар, а нехта — прэч з роднага дому.

Як быццам ад гэтага можна збегчы.

Ці адкупіцца цукрам.

Ці схавацца ў шопінгу».

«СССР вярнуўся». Калі выйдзе фільм пра Купалу? Пагаварылі з яго рэжысёрам Уладзімірам Янкоўскім

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Хочешь поделиться важной информацией анонимно и конфиденциально?

Чтобы оставить комментарий, пожалуйста, активируйте JavaScript в настройках своего браузера